Sommige praktijkhonden maar ook wedstrijdhonden hebben te weinig passie en missen een stuk natuurlijke aanleg die nodig is voor bijvoorbeeld zoekpatroon en de wil om samen te werken met zijn voorjager.
Maar even zo veel, deze honden kom ik veel tegen op wedstrijden, hebben te veel passie met als mogelijk gevolg hardheid in de bek, onrust op post, onbereikbaar voor de voorjager tijdens het werken en overreageren op prikkels.
Dus; we willen graag een hond met voldoende jachtpassie om zijn werk goed te kunnen doen en dan eventueel ook meerdere dagen achter elkaar als het moet maar als de betreffende hond over te veel passie beschikt slaat hij een kant op die we niet moeten willen.
Het is dus zaak dat je als fokker probeert uit de buurt van de bovengrens maar ook uit de buurt van die ondergrens te blijven.

Wat ik na streef is een gezonde golden fokken, die goed werkt.
Er zijn ook fokkers die het minder belangrijk vinden hoe het resultaat van de combinatie er uiterlijk uitziet, zolang hij/zij maar werkt.
En daar ben ik het persoonlijk niet mee eens.
Nee, als het niet uit maakt hoe het uiterlijk van de hond is, die uit de combinatie komt, zet dan gewoon een goed werkende golden op een goed werkende labrador.
Ik ben van mening dat als je wilt proberen een goed werkende golden te fokken dat je ook een golden moet fokkendie goed werkt en een goed vertegenwoordiger is van het ras.